De meest charismatische acteurs van de afgelopen 50 jaar

Er bestaan acteurs die knap zijn, acteurs die stijl hebben en acteurs die technisch indrukwekkend spelen. En dan is er nog een kleinere groep die iets anders bezit: présence.

Ze hoeven niet eens veel te zeggen. Eén blik, een halve glimlach of de manier waarop ze een kamer binnenkomen, volstaat. Soms is het elegantie. Soms gevaar. Soms humor. Soms de indruk dat ze zich nergens voor hoeven te haasten.

Dit is geen wetenschappelijke lijst en al helemaal geen schoonheidswedstrijd. Wel een ode aan een aantal mannen die de afgelopen halve eeuw duidelijk maakten dat uitstraling vaak interessanter is dan perfectie.

Alain Delon

De blauwdruk van filmische schoonheid

Er zijn acteurs die mooi zijn en acteurs bij wie schoonheid bijna onderdeel wordt van het verhaal. Alain Delon behoorde zonder twijfel tot die tweede categorie.

Zijn bekendste films stammen deels van vóór onze periode van vijftig jaar, maar zijn invloed bleef decennialang zichtbaar. De scherpe gelaatstrekken, het donkere haar, de afstandelijke blik: Delon kon er tegelijkertijd elegant en gevaarlijk uitzien.

Wat hem interessant maakte, was precies die afstand. Hij leek nooit nadrukkelijk zijn best te doen om charmant te zijn.

Dat is misschien wel de kern van zijn aantrekkingskracht: hij gaf de indruk dat het hem weinig kon schelen of u hem aardig vond.

En precies daarom keek iedereen.

Robert Redford

Charisma zonder vertoon

Robert Redford vertegenwoordigt bijna het tegenovergestelde.

Geen donkere mysterieuze blik, maar zon, zelfvertrouwen en een ogenschijnlijk moeiteloze Amerikaanse elegantie. In films als The Way We Were en Out of Africa was zijn uitstraling nooit overdreven.

Redford had iets ontspannen. Alsof hij zelfs in een smoking liever buiten stond.

Zijn charisma zat niet in bravoure, maar in rust. En misschien ook in die uitzonderlijke combinatie van jongensachtigheid en volwassenheid die hij verrassend lang wist te behouden.

Sommige mannen worden stijver naarmate ze ouder worden.

Redford leek juist steeds meer op zichzelf.

Harrison Ford

De man die er eigenlijk geen zin in lijkt te hebben

Er bestaat een bijzonder aantrekkelijke vorm van charisma die ontstaat wanneer iemand duidelijk geen behoefte heeft om indruk te maken.

Harrison Ford heeft daar ongeveer een carrière van gemaakt.

Als Han Solo was hij brutaal, als Indiana Jones avontuurlijk en als Rick Deckard in Blade Runner vermoeid, zwijgzaam en mysterieus. Maar telkens bleef diezelfde droge, bijna sceptische energie aanwezig.

Hij heeft ook nooit het soort perfect gepolijste schoonheid gehad dat onbereikbaar voelt.

Een scheve glimlach, een litteken, een ietwat geïrriteerde blik.

Het resultaat is merkwaardig effectief.

Ford ziet eruit alsof hij liever ergens anders zou zijn — en toch wilt u weten waar hij naartoe gaat.

Richard Gere

De jaren tachtig en negentig in één glimlach

Weinig acteurs vatten de elegante kant van de jaren tachtig en negentig zo goed samen als Richard Gere.

American Gigolo maakte van hem een stijlicoon. Pretty Woman maakte hem wereldwijd herkenbaar. Maar zijn uitstraling ging verder dan maatpakken en grijs haar.

Gere had een bijzonder zachte vorm van zelfvertrouwen.

Geen macho, geen clown, geen afstandelijke intellectueel.

Hij kon charmant zijn zonder overdreven charmant te spelen. Die nuance verklaart waarschijnlijk waarom zijn aantrekkingskracht veel langer meeging dan één periode of één film.

En het hielp natuurlijk dat zilvergrijs haar hem bijzonder goed bleek te staan.

Denzel Washington

Autoriteit kan ontzettend aantrekkelijk zijn

Denzel Washington hoeft nauwelijks iets te doen om een scène naar zich toe te trekken.

Zijn kracht zit voor een belangrijk deel in zijn stem en zijn timing. Hij spreekt alsof hij al weet hoe een discussie zal eindigen.

Maar het is vooral de combinatie van intelligentie, controle en humor die hem zo charismatisch maakt.

Washington speelt vaak mannen met autoriteit. Toch voelt die aanwezigheid zelden gemaakt.

Zelfs wanneer hij stil is, lijkt hij volledig aanwezig.

Dat is misschien de meest volwassen vorm van charisma: niet proberen groter te lijken dan u bent, maar gewoon geen twijfel laten bestaan over het feit dat u er bent.

George Clooney

De laatste klassieke filmster?

George Clooney lijkt haast ontworpen voor het woord charme.

Een smoking, een glas in de hand, een zelfrelativerende glimlach — het beeld is inmiddels zo bekend dat het bijna een cliché geworden is.

Maar een cliché wordt alleen een cliché wanneer het ergens op gebaseerd is.

Clooney begreep vrij vroeg dat klassieke Hollywood-elegantie beter werkt wanneer u ze niet te serieus neemt. In Ocean's Eleven is dat perfect zichtbaar: hij ziet er voortdurend uit alsof hij het plan al kent, maar u best mee mag luisteren.

Zijn grootste troef?

Humor.

Veel zeer knappe mannen verliezen aan aantrekkingskracht zodra ze zichzelf te belangrijk vinden.

Clooney heeft altijd het tegenovergestelde gedaan.

Pierce Brosnan

Alsof hij altijd net uit een Aston Martin stapt

Iedere James Bond brengt een eigen soort aantrekkingskracht mee. Pierce Brosnan bracht misschien wel de meest gepolijste versie.

Waar Sean Connery rauwer was en Daniel Craig fysieker, was Brosnan elegantie.

Hij kon in één scène iemand uitschakelen en vijf minuten later geloofwaardig met champagne op een receptie verschijnen.

Het pak zat altijd goed. Het haar ook.

Maar belangrijker: hij bezat de licht ironische glimlach die voorkomt dat perfectie saai wordt.

Brosnan wist dat het allemaal een beetje absurd was.

En daardoor werkte het.

Brad Pitt

Het vervelende talent om vrijwel elk kapsel te overleven

Bij Brad Pitt wordt zijn uiterlijk zo vaak besproken dat bijna vergeten wordt hoeveel verschillende vormen van charisma hij doorheen zijn carrière heeft laten zien.

De jonge Pitt in Thelma & Louise is niet dezelfde man als Tyler Durden in Fight Club. En die is weer totaal anders dan de ontspannen, ouder geworden Cliff Booth in Once Upon a Time in Hollywood.

Dat laatste is misschien zelfs zijn interessantste periode.

Naarmate Pitt ouder werd, verdween een deel van de perfecte schoonheid en kwam er iets beters voor in de plaats: nonchalance.

Een beetje langer haar. Een bril. Een linnen overhemd. Minder bewijsdrang.

Sommige mannen worden aantrekkelijker zodra ze stoppen met proberen jonger te lijken.

Idris Elba

De stem doet al de helft van het werk

Sommige acteurs krijgen een uitzonderlijk instrument cadeau voordat ze überhaupt in beeld komen.

Idris Elba heeft er één: zijn stem.

Die diepe, rustige klank geeft bijna alles wat hij zegt extra gewicht. Voeg daar zijn lengte, fysieke présence en opvallend goede gevoel voor kleding aan toe, en u krijgt iemand die nauwelijks moeite hoeft te doen om de aandacht te trekken.

Maar wat Elba onderscheidt, is dat hij ondanks die indrukwekkende uitstraling toegankelijk blijft.

Hij kan streng zijn en warm.

Stoer en elegant.

En precies die tegenstelling maakt hem interessanter dan een klassieke actieheld.

Javier Bardem

Perfectie is zwaar overschat

Javier Bardem bewijst misschien beter dan wie ook waarom een perfect gezicht niet hetzelfde is als een interessant gezicht.

Sterke trekken, zware wenkbrauwen, een diepe stem.

Bardem kan oprecht charmant zijn, maar ook binnen enkele seconden iets onheilspellends krijgen.

Die dubbelheid is een groot deel van zijn aantrekkingskracht.

Waar sommige acteurs vooral mooi gefotografeerd moeten worden, kan Bardem bijna lelijk worden gemaakt en nog steeds de interessantste persoon in beeld blijven.

Dat zegt veel.

Echte uitstraling verdwijnt namelijk niet met een vreemd kapsel.

Zelfs niet met het kapsel uit No Country for Old Men.

Mads Mikkelsen

Misschien wordt charisma beter met de jaren

Mads Mikkelsen is een uitstekend argument tegen het idee dat mannen op hun dertigste op hun aantrekkelijkst zouden zijn.

Bij hem gebeurde bijna het tegenovergestelde.

De scherpe gelaatstrekken, rustige manier van spreken en Scandinavische soberheid kregen naarmate hij ouder werd steeds meer karakter.

Mikkelsen heeft bovendien iets ongewoon moeilijks: hij kan in dezelfde scène zowel verfijnd als dreigend overkomen.

Als Hannibal Lecter kon hij een driedelig pak dragen, eten bereiden alsof het kunst was en u tegelijkertijd bijzonder ongerust maken.

Niet iedereen vindt dat romantisch.

Maar saai is het nooit.

Pedro Pascal

Charme die niet weet dat ze charme is

En dan is er Pedro Pascal.

Misschien het beste voorbeeld van een modernere vorm van mannelijke aantrekkingskracht.

Minder afstand. Minder perfectie. Meer warmte.

Pascal kan stoer genoeg zijn voor The Last of Us en tegelijk tijdens interviews de indruk geven dat hij de persoon naast hem veel interessanter vindt dan zichzelf.

Dat lijkt misschien een klein detail, maar het is zeldzaam.

Zijn aantrekkingskracht komt niet alleen voort uit hoe hij eruitziet, maar uit hoe comfortabel andere mensen in zijn buurt lijken.

Charisma hoeft blijkbaar niet altijd te zeggen:

Kijk naar mij.

Soms werkt:

Vertel eens.

nog beter.

Wat hebben ze eigenlijk gemeen?

Op het eerste gezicht verrassend weinig.

Redford lijkt niet op Bardem. Brosnan lijkt niet op Pascal. Elba en Pitt hebben totaal verschillende vormen van uitstraling.

Maar er loopt wel één lijn door deze groep.

Geen van hen lijkt volledig afhankelijk van uiterlijk.

De meest interessante acteurs krijgen juist meer karakter wanneer het gezicht verandert. Rimpels, grijs haar en een minder perfecte kaaklijn doen weinig af aan hun présence.

Soms voegen ze zelfs iets toe.

Misschien omdat echte aantrekkingskracht uiteindelijk dichter bij persoonlijkheid ligt dan bij symmetrie.

Humor helpt.

Zelfvertrouwen ook.

Een goede stem is nooit een nadeel.

En een zekere mate van mysterie blijft blijkbaar bijzonder effectief.

De vraag die onmogelijk te beantwoorden is

Wie is dan de meest charismatische?

Dat hangt waarschijnlijk meer van de kijker af dan van de acteur.

De één kiest de klassieke elegantie van Clooney.

Een ander de rustige autoriteit van Washington.

Iemand anders de imperfecte intensiteit van Bardem.

En er zal altijd iemand zijn die bij Harrison Ford blijft — vermoedelijk terwijl hij geïrriteerd kijkt omdat deze discussie überhaupt gevoerd wordt.

Misschien is dat uiteindelijk het aantrekkelijke aan charisma.

U kunt precies uitleggen waarom iemand knap is.

Bij iemand met présence eindigt de uitleg meestal met:

"Er is gewoon iets."

En misschien is dat precies genoeg.

The Women's Corner · The Gazette

Verhalen over stijl, mensen, film, reizen en alles wat het leven nét wat interessanter maakt.